• Stan: +dst

-------------------------------

„Świadectwo człowieka" to książka typowo francuska, nie tylko dlatego, że tematem zawartych w niej szkiców jest twórczość najwybitniejszych pisarzy francuskich XX wieku; jest po francusku efektowna, lekka, informacja przeplata się w niej z sugestią, z subtelną analizą, ze zręczną pointą.

Simon jest krytykiem-mora-listą, ale jego moralistyka nie przeradza się nigdy w moralizatorstwo. Jest dyskretny, powściągliwy; jego oceny są zawsze punktem dojścia, wynikiem refleksji, analiz, skojarzeń. Każdy z tych szkiców ma ton i wymowę dialogu, nie oświadczenia. Pierre-Henri Simon uważa się za krytyka katolickiego. Jego szkice dotyczą w większości pisarzy indyferentnych religijnie lub ateistów. I tak obok szkicu o Prouście i Andre Gidzie, Camusie i Montherlancie jest w jego tomie sylwetka Claudela; kontrast między literaturą afirmacji życia i świata a literaturą beznadziejności jest jak nie pozostawiające wątpliwości credo pisarskie. Żaden katolicki komentarz nie byłby tak wymowny.

A oto refleksje Simona w związku ze  „Świadectwem   człowieka":

.....Pisarze, których nasza epoka uznała za swoich mistrzów, udzielają nam, jeśli potrafimy Ich słuchać, dwóch pożytecznych lekcji: po pierwsze, nie pozwalają nam się łudzić dłużej co do niepewności naszego ludzkiego losu w ogóle 1 co do specjalnych niebezpieczeństw, grożących naszej cywilizacji; po drugie, wskazują nam lub też przynajmniej starają się odkryć drogi pozytywnego działania, motywy nadziei i odwagi   (...)

Zapewne nie brak nam powodów do smutku i niepokoju: dwie wojny światowe w ciągu jednego półwiecza spowodowały ogromne szkody materialne i moralne, i zanim jeszcze te szkody zostały naprawione, wyłaniają się groźby jeszcze    bardziej    przerażające (...)

A jednak, pośród tych bied i niebezpieczeństw, dzisiejszy człowiek czuje, że może się znajdować równie dobrze na progu powodzenia, co katastrofy. Uczeń czarnoksiężnika nauczy się może wreszcie swojego rzemiosła i opanuje . niespodziane siły, które wyzwolił.

Wiemy, że cywilizacja, w której żyjemy, może zginąć z kretesem, ale wiemy również, że może nam ona dać więcej szczęścia, sprawiedliwości i wolności. Tajemna i rozsądna ambicja, poczucie godności podtrzymują naszą odwagę i nie pozwalają zgasnąć nadziei. Dlatego życzę czytelnikom współczesnej literatury, aby nie widzieli w niej tylko tego, co gorzkie i czarne, aby nie pozwolili troskom i okropnościom naszej epoki przesłonić tego, co w niej nieporównywalnie wielkie, ani też szans, jakie nam ona daje.