Turówka wonna, powszechnie nazywana żubrówką, to rodzima dla chłodniejszych obszarów półkuli północnej trawa wieloletnia. Jej aktualna nazwa botaniczna to Anthoxanthum nitens, a dobrze znane Hierochloe odorata pozostaje nazwą synonimiczną. Roślina tworzy lekkie, zielone skupienia i wnosi do ogrodu swobodny, łąkowy charakter.

Wygląd i wzrost

• Wysokość: liście zwykle 20–40 cm, a kwiatostany do około 40–60 cm.
• Pokrój: luźnokępiasty; stopniowo poszerza stanowisko za pomocą smukłych, pełzających kłączy.
• Liście: zielone, miękkie, po roztarciu lub wysuszeniu pachnące wanilią i świeżym sianem.
• Kwiatostany: delikatne, początkowo zielonkawe, później słomkowe, pojawiające się najczęściej w maju i czerwcu.
• Mrozoodporność: bardzo wysoka; gatunek dobrze znosi polskie zimy.

Uprawa turówki wonnej

Najlepiej rośnie w słońcu lub półcieniu, w glebie próchnicznej, umiarkowanie wilgotnej do wilgotnej, lecz przepuszczalnej. Po posadzeniu warto utrzymywać równą wilgotność podłoża. W sprzyjających warunkach roślina powoli rozrasta się kłączami, dlatego na małej rabacie można ograniczyć jej zasięg obrzeżem albo uprawiać ją w pojemniku. Zaschnięte liście usuwa się pod koniec zimy lub bardzo wczesną wiosną.

Zastosowanie

Turówka pasuje do ogrodów naturalistycznych, łąkowych i leśnych obrzeży, a także do wilgotniejszych rabat, ogrodów deszczowych i dużych pojemników. Dobrze wygląda z turzycami, kosaćcami syberyjskimi, wiązówkami, krwawnicą i lobelią szkarłatną. Jej subtelny pokrój efektownie zmiękcza kompozycje z bylinami o wyrazistych kwiatach.

Ciekawostka

Za charakterystyczny zapach liści odpowiada przede wszystkim kumaryna. Trawa była dawniej używana do wyplatania i jako roślina wonna, a w Europie Środkowo-Wschodniej stała się znanym aromatycznym symbolem napoju nazywanego żubrówką. Roślina jest przeznaczona do uprawy ozdobnej; opis nie stanowi zalecenia do spożycia ani domowego przetwarzania.

Jak wygląda w sezonie

Wiosną szybko wypuszcza świeże liście, a późną wiosną tworzy lekkie wiechy. Latem pozostaje zielonym tłem dla bylin, jesienią stopniowo słomienieje, a zimą część nadziemna zasycha. Po wiosennym oczyszczeniu kępy rozpoczyna kolejny cykl wzrostu.